crime.nl

Lieven de Letter (1968), Vlaams auteur,  studeerde audiovisuele communicatie en filmregie aan het HRITCS in Brussel en is manager marketingcommunicatie in de telecomsector (Belgacom). Hij debuteerde als misdaadauteur met Nostalgie (2011).

Over dit boek: wanneer Frank Schaeffer na jaren celstraf op zoek gaat naar zijn verdwenen broer Robin, heeft hij slechts één concreet aanknopingspunt: het adres van de rijke Brusselse fotograaf en ex-zakenman Paul Malfliet waar Robin tien jaar geleden wilde inbreken. Frank weet zich aan de vereenzaamde Malfliet op te dringen en gaat bij hem logeren.
Elizabeth Verstraeten, een gedesillusioneerde huisvrouw, bezoekt een expositie van Malfliets foto’s. Ze krijgt een paniekaanval als ze zichzelf, tien jaar jonger, op een van de tentoongestelde prints ziet staan. Ook zij probeert zich in Malfliets leven te manoeuvreren onder het voorwendsel dat ze nog steeds iets voor hem voelt. In werkelijkheid probeert ze erachter te komen of die foto een bedekte toespeling is op een verleden dat ze liever niet ter sprake brengt of een indirecte manier om haar te intimideren.
Als Frank aan de boom blijft schudden op zoek naar aanwijzingen en verklaringen voor het verdwijnen van zijn broer, veinzen de ex-minnaars opnieuw verliefd te worden. Dat kluwen van achterdocht, haat, intriges, geweld en nostalgie moet vroeg of laat slachtoffers maken.

Olga Marie Berger, Nederlands schrijfster van misdaadromans. Ze studeerde in 1976 af als logopediste, volgde een opleiding alternatieve geneeswijzen, met nadruk op hypnose, waarover ze artikelen schreef. Sinds enige tijd geeft ze lessen intuïtief tekenen. ze schreef weekhoroscopen voor een internetprovider, het libretto van de musical Aradia, toneelstukken als ‘Een turfje voor Dolfje’ en ‘Het Nostradamusverband’ en de teksten in de muziekboeken: Play it Cool en Mister T’s Tips.

In haar debuut als misdaadschrijfter, Trui en de online-moord, wordt een dorp opgeschrikt door de verdwijning van Marie, een welgestelde dame van onbesproken gedrag. Haar man roept de hulp in van kloosterzuster Trui, die over bijzondere vermogens beschikt. Trui vindt Marie al snel, vermoord vlakbij haar huis. Ze komt er ook achter dat Marie hele vreemde mailtjes ontving, met een sterk bedreigend karakter. Daar lijkt een heel netwerk achter te zitten en Trui ontrafelt dat draadje voor draadje. Kordaat en inventief volgt zij het ene na het andere spoor. De dreiging komt op een gegeven moment zelfs van binnenuit het klooster en Trui moet het haast met haar leven bekopen.

Over Trui en de Nine sekte: het klooster waar zuster Trui en haar medezusters hun dagen slijten wordt bevolkt door gasten, broeders van andere ordes die een cursus in het klooster volgen. Er wordt meer gefluisterd dan gebruikelijk en ze brengen een geheimzinnige sfeer met zich mee, die tegelijk iets duisters heeft. Steeds vaker is de deur van de computerkamer afgesloten. Trui gaat op onderzoek uit en dan blijkt een aantal van de broeders deel uit te maken van een geheimzinnige sekte. Het gaat om dezelfde sekte als die waar de inspecteur van politie zijn dochter aan kwijt is geraakt. De inspecteur en Trui bundelen hun krachten en zoeken de zaak tot op de bodem uit. Ze komen erachter dat de sekteleden er wel heel vreemde praktijken op na houden. En ze hebben hun zinnen gezet op Trui.

Werk: Trui en de online-moord (2002); Trui en de Nine sekte (2003).

Sandra Berg, pseudoniem van Alexandra (Sandra) van Bergen (Helmond, 1960) woonde vanaf haar elfde in Horn, maar tegenwoordig weer in haar geboorteplaats Helmond. Ze heeft in het verleden met dieren gewerkt, runde een eigen sportschool en was marketingmedewerkster. Ze werkt nu als freelance tekstschrijfster. Berg debuteerde als misdaadauteur met de horrorthriller De nacht van de wolf (2002), dat zich afspeelt in het natuurgebied ‘De Peel’. Ze kent de Peel erg goed en heeft research gedaan naar het gedrag van wolven. (Onlangs zijn de eerste wolven weer gesignaleerd in het oosten van Duitsland.)

De freelance journaliste Julia ontdekt tijdens een hittegolf in ‘De Peel’ een aantal dode dieren. Het zijn vooral de sporen bij de kadavers die haar verbazen. Het lijken sporen van een wilde hond, maar dan flink wat groter. Er gaan geruchten dat er een wolf is gesignaleerd. Julia gaat op onderzoek uit en ze krijgt hulp van de fotograaf Ian en de bioloog Ernest. Dan wordt het verscheurde lichaam gevonden van een oude vrouw uit de Peel. Julia komt in contact met Gilles, die oorspronkelijk uit de Peel komt en na jarenlange afwezigheid weer terug is. Ze raakt in de war van haar gevoelens voor hem. Gilles kent het gebied en zijn bewoners en ook die oude man die een ieder waarschuwt voor ‘het kwaad’. Het lichaam van de kleinzoon van de vermoorde vrouw wordt gevonden, eveneens verminkt. Is het mogelijk dat er in de Peel een wolf rondloopt? Er zijn mensen die wolven houden en is er eentje ontsnapt? En wat heeft Gilles hiermee te maken? De politie ontdekt dat de oude vrouw veel gel had en dat de kleinzoon de erfgenaam was, waardoor de oplossing in een totaal ander perspectief komt te staan. Ondanks de hulp die Julia krijgt van Ian, Ernest en Gilles komt ze in grote moeilijkheden.

Onder de oppervlakte: als in het Grotelse Bos in het Brabantse Bakel de lege auto van een verdwenen jonge vrouw wordt aangetroffen, gaat een journaliste op onderzoek uit.

Werk: De nacht van de wolf (2002); Onder de oppervlakte (2004).

Vicky Hartman (Bennekom, 1951), pseudoniem van Joke Meijer (tevens bekend onder de naam Eva Bentis), werd geboren in 1951 in Bennekom, aan de rand van de Veluwe. De dode van Domburg (2005) is haar eerste thriller.

Na de middelbare schooltijd vertrok ze naar Amsterdam, waar ze Nederlands studeerde en vervolgens Rechten en Criminologie. Tijdens vele ziekenhuisopnamen groeide haar beeldend vermogen: via haar fantasie ontsnapte ze uit de werkelijkheid. Na haar studie woonde ze in Alphen aan de Rijn, waar ze maanden in het ziekenhuis aan de Oude Rijn doorbracht. In die periode nam ze het besluit zich serieus op het schrijverschap toe te leggen. Kort daarna vestigde ze zich in West-Brabant, waar zij nog steeds woont. Ze is getrouwd, haar twee kinderen zijn inmiddels het huis uit.

Meijer debuteerde onder de naam Eva Bentis in 1989 met haar verhalenbundel Moeders en dochters. Inmiddels heeft ze zes romans gepubliceerd. Spanning speelt een belangrijke rol in haar boeken. Zo wordt Het gif kraait koning in mijn hoofd (1996) omschreven als een literair waagstuk waarin elementen van de Bildungsroman en de spionagethriller met elkaar samengaan. In Het meisje in het marmer (1997) zijn de levens van vier personen met elkaar verweven door een gruwelijke gebeurtenis uit hun kindertijd.

Als Vicky Hartman heeft Meijer, een groot liefhebber van de boeken van Patricia Highsmith en Henning Mankell, zich toegelegd op het schrijven van thrillers met de Zeeuwse rechercheur Laurien Minnaar in de hoofdrol.

Over De dode van Domburg: John Fitzgerald Campbell is als Engelse gevechtspiloot in de oorlog boven Zeeland neergestort. Daarna is hij nooit meer uit Nederland vertrokken. Op een novemberdag wordt zijn lijk op het strand van Domburg gevonden. Alle tekenen wijzen erop dat hij een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Alleen rechercheur Vicky Hartman gelooft hier niet in. Tegen de zin van haar superieuren in gaat zij op onderzoek uit. Zij kan echter geen enkel bewijs voor moord vinden, ze heeft zelfs geen verdachte. Toch blijft ze aanwijzingen zoeken. Helaas is dat niet het enige wat ze aan haar hoofd heeft. Kortgeleden is haar moeder overleden en nu woont haar geestelijk gehandicapte zus bij het gezin in huis. Haar puberende zoon protesteert, haar echtgenoot doet wat hij kan en Laurien zoekt tussen alle werkzaamheden door naar opvang voor haar geliefde maar lastige zus. En dan schrijft de krant ook nog dat haar zoon verslaafd is aan cocaïne. In deze eerste misdaadroman van Vicky Hartman delen vermeende rechts radicale jongeren en een uitgekookte drugsdealer de wereld met een zorgzame student, goedbedoelende hulpverleners en niet altijd even alerte politiemensen. Wat zestig jaar geleden heeft plaatsgevonden, speelt een rol in dit drama. Laurien Minnaar houdt het hoofd koel en gaat recht op haar doel af, maar ook zij komt voor verrassingen te staan.

Werk: De dode van Domburg (2005); Zeeuws meisje (2006); Moordfestival (2008).

Marian de Haan (1954) is sinds jaren werkzaam bij de Archiefdienst voor Kennemerland, het vroegere gemeentearchief van Haarlem. Daar doet ze inspiratie op voor haar middeleeuwse misdaadverhalen, die zich afspelen in de veertiende eeuw in het fictieve Hollandse plaatsje Duynhaven (bij Haarlem, haar huidige woonplaats). Haar hoofdpersoon is de jonge, eenogige schepen Damyaen Roosvelt. Over hem en zijn familieleden schreef Marian de Haan in haar vrije tijd en voor haar eigen plezier een zevendelige reeks historische misdaadverhalen.

Duynhaven wordt in Een Hondenbaan opgeschrikt door de moord op een oud-schepen.

In Een Kruik Venijn wordt in Duynhaven in 1377 het skelet van een vrouw gevonden en worden aanslagen gepleegd op een schepen.

Het derde deel in deze serie, Moord In Hoge Kringen, gaat eigenlijk nog meer over een oom van Damyaen: Jan Willem Floryszoonszoon, beter bekend als Houtepoot omdat hij met een kunstbeen loopt. Damyaen heeft geen hoge dunk van zijn oom. Houtepoot vervangt de schout die op reis is en probeert enkele moorden op te lossen.

Een kort verhaal uit Duynhaven is verschenen in de bundel Aan Zee (1998).

Het kwade geweten is opnieuw een middeleeuws misdaadverhaal, spelend in 1384, waarin de schout van Duynhaven na twee jaar van opmerkelijke rust wordt geconfronteerd met een aantal misdaden. Tot overmaat van ramp komt zijn zoon, een van de schepenen, bij zijn terugkeer uit Engeland met een stuurloos aangetroffen schip aanzetten.

Werk: Een Hondenbaan (1998) en Een Kruik Venijn (1999); Moord In Hoge Kringen (2003); Het kwade geweten (2005).

Alain Nadine Felix Grootaers (Lommel, 22 juli 1964) is een Vlaams journalist. Hij neemt vaak deel aan humoristische programma’s als De rechtvaardige rechters op Canvas en De raadkamer (Radio 2). Hij is een broer van Walter Grootaers.Alain studeerde in 1987 af aan de Vrije Universiteit Brussel als Licentiaat in de Politieke Wetenschappen, richting Internationale betrekkingen. Hij is auteur van twee misdaadromans: De tekstmaniak (jaartal onbekend) en De babe connectie (2003).

Ewout Speelman, ps. van F.P. de Groot, Nederlands schrijver van Moord betekent levenslang (1955) en De moordenaar heeft de regie (1962).

K. Groen, auteur van true crime-verhalen, geen fictie en hoort dus eigenlijk niet op deze site thuis. Maar de covers zijn te fraai om niet te laten zien.

Gerard Groen, oud-journalist, debuteerde in 1999 met Anna V. Intelligente literaire thriller van iemand die weet hoe hij een plot moet bouwen en een dialoog moet schrijven.

H. van Greben, ps. van Pieter van Heijnsbergen (Zaandam 8-6-1880 – Amsterdam 5-3-1927), hoogleraar straf- en strafprocesrecht. Hij schreef een detective onder het pseudoniem H. van Greben: Een rechter vermoord (1926). Verder publiceerde hij werken als Geschiedenis der rechtswetenschap in Nederland. Beknopt overzicht der geschiedenis onzer rechtswetenschap tot 1900 (1925).

Bron: www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn1/heijnsbergen